Αύγουστος 10, 2017
Sovereign (4 articles)
Share

Δέκα Indie τίτλοι που πρέπει να παίξετε!

Η “indie” ταμπέλα στα videogames μπορεί να φοβίζει μερικούς, καθώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει εγγύηση ποιότητας περιεχομένου, και πολλοί αγοραστές προτιμούν να δώσουν τα χρήματά τους σε μια εταιρεία που γνωρίζουν, και μπορούν πάνω κάτω να προβλέψουν την ποιότητα του προϊόντος. Είναι αυτή όμως η έλλειψη προβλεψιμότητας που κάνει τον χώρο των indie videogames τόσο συναρπαστικό, τόσο γεμάτο εκπλήξεις. Τόσο πολύχρωμο. Στο χώρο των indie videogames, διαφορετικά στιλ gameplay αναμειγνύονται. Τα καλά γραφικά δεν σημαίνουν απαραίτητα πετυχημένη 3D αληθοφάνεια, αλλά επικεντρώνονται περισσότερο στη μεταφορά συναισθήματος, ατμόσφαιρας, αισθητικής. Ο πειραματισμός είναι κάτι που δεν αποθαρρύνεται, και μάλιστα πολλές φορές επιδιώκεται. Είναι η άνθιση των indie, πειραματικών videogames που άρχισε τη συζήτηση μεταξύ videogame και τέχνης. Η παρακάτω λίστα θα μπορούσε να είναι τεράστια, και σίγουρα, αν αγαπάτε τις indie κυκλοφορίες θα έχετε άλλα τόσα και παραπάνω videogames να παραθέσετε και σας προσκαλώ να τα προτείνετε στα σχόλια!

 

 10. BROFORCE (Free Lives, 2015)

Πέρασα υπέροχα παίζοντας BROFORCE. Μια ομάδα “Αληθινών Αμερικανών Kομάντο”, ελευθερώνουν το Αμερικάνικο Έθνος από τους τρομοκράτες ΜΙΑ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΑ ΤΗ ΦΟΡΑ! Αν αυτό που διάβασες σου ακούγεται απλοϊκό ή χαζό, είναι γιατί είναι. Αλλά είναι ακριβώς γι αυτό το λόγο που λειτουργεί τόσο καλά. Το BROFORCE είναι ένα 2D Action platformer videogame, με κλασσικό pixel art που δεν παίρνει τον εαυτό του καθόλου μα καθόλου στα σοβαρά και εκεί έγκειται και η επιτυχία του. Είτε θες να παίξεις μόνος σου, είτε με φίλους, το παιχνίδι αυτό σου υπόσχεται πανικό, εκρήξεις και απαράδεκτα υπέροχα name-puns όπως: Indiana Brones, Ellen Ripbro και Bronan the Brοbarian. Αν θες να ξαμοληθείς σε μια πιξελιασμένη ζούγκλα και να τη γεμίσεις με αίμα φωνάζοντας “MURICA!!”, θα λατρέψεις αυτό το παιχνίδι.

*Fun Fact: Αρχικό όνομα του BroForce ήταν το Rambros και όταν ειπώθηκε η ιδέα για co – op, η Free Lives είσηγαγε και τον χαρακτήρα Brommando και αυτό ήταν που οδήγησε την εταιρεία στην ιδέα της συλλογής “BROS” για τη δημιουργία της ελίτ, 100% αμερικάνικης, 80′s και 90‘s ομάδα την οποία παίζουμε σήμερα. Η λίστα των “BROS” συνεχώς ανανεώνεται.

9. PARTY HARD (Pinokl Games, 2015)

Στο ίδιο χιουμοριστικό κλίμα με το BROFORCE θα βρεις και το Party Hard. Η υπόθεση; Οι γείτονές σου όχι μόνο δε σε έχουν καλέσει στο πάρτι τους, αλλά κάνουν τόσο θόρυβο που η λύση είναι μία. Να τους σκοτώσεις όλους! Αρκεί να μη σε πιάσουν οι bouncers ή οι αστυνομικοί βέβαια. Ή να μη σε πατήσει κάποιο αμάξι. Ή να μην ενεργοποιήσεις κατά λάθος κάποια παγίδα που προοριζόταν για κάποιον άλλον. Ή να μην σε δει κάποιος άλλος καλεσμένος που δεν έχεις σκοτώσει ακόμα. Το party hard με τα pixel graphics του, και τους διαλόγους των καλεσμένων τύπου all these dead bodies are ruinning my party mood!” σε συνδυασμό με το άψογο strategy/stealth gameplay του και τα ποικίλα επίπεδα δυσκολίας ανά level, το κάνουν μια ξεχωριστή εμπειρία. To party hard μπορεί επίσης να παιχτεί και σε local co-op, και οι πίστες του ανανεώνονται συνέχεια, με την συμμετοχή του steam community στο design νέων levels!

*Fun Fact: Άμα παίξεις το παιχνίδι στο X-BOX One, στο σπίτι του πρώτου level, πας με τον δολοφόνο σου στο μπάνιο πάνω αριστερά και σταθείς μπροστά από τη μπανιέρα, θα ακούσεις το χαρακτηριστικό soundtrack του Psycho του Χίτσκοκ στη σκηνή του μπάνιου με το μαχαίρι!

8. GONE HOME (Fullbright/Majesco Entertainment, 2013)

Το Gone Home είναι ένα από τα λεγόμενα – και αμφιλεγόμενα για πολλούς – “walking simulator games.” Κύρια ασχολία ενός walking simulator game είναι η εξιστόρηση μέσω της εξερεύνησης τους περιβάλλοντα χώρου, και όχι τόσο η δράση. Στα walking simulation games, η αφήγηση είναι κυρίως πρωτοπρόσωπη. Βλέπεις ότι βλέπει ο χαρακτήρας που χειρίζεσαι. Και το Gone Home είναι από τα καλύτερα παραδείγματα αυτού του είδους. Το έτος είναι 1995, και επιστρέφεις στο σπίτι σου μετά από ένα χρόνο σπουδών. Αλλά η οικογένειά σου δεν είναι εκεί. Καλείσαι να εξερευνήσεις το σπίτι για να βρεις τι συνέβη στην οικογένειά σου. Είναι μια ιστορία που κρατάει περίπου τρεις ώρες και που στο τέλος σε κάνει να τη νιώθεις πολύ προσωπική. Πολλοί αρνούνται να αναγνωρίσουν ως videogames τα walking simulator games, λόγω της έλλειψης δράσης με την παραδοσιακή έννοια (shooting/puzzle solving/platforming/κ.α) και σίγουρα, παιχνίδια σαν το Gone Home δεν είναι για όλους, αλλά είναι τα ίδια τα walking simulator games που επαναπροσδιορίζουν το τί μπορεί να ονομάζεται videogame.

*Fun Fact: Πολλοί παρομοιάζουν το Gone Home με το Dear Esther από την Thechineseroom όχι μόνο για το μινιμαλιστικό gameplay που αποτελείται κυρίως από exploration αλλά και για το ότι πέτυχαν και τα δύο να μεταδώσουν μία uneasy ατμόσφαιρα στον παίχτη που νιώθει να απειλείται χωρίς απαραίτητα την ύπαρξη jumpscares ή κάποιου συνταρακτικού γεγονότος

7. Τo Τhe Μoon (Freebird Games, 2011)

To “To the Moon” είναι ένα RPG adventure videogame με μια εξαιρετική ιστορία που σε περιμένει να ανακαλύψεις. Είναι και αυτό ένα pixel art videogame φτιαγμένο από την RPG Maker XP engine, στη οποία έχουν φτιαχτεί και τα παιχνίδια τύπου Final Fantasy. Παρόλα αυτά όμως δεν είναι ένα παραδοσιακό RPG. Σε αυτό δε θα βρεις μάχες, δε θα βρεις companions που μπορείς να πάρεις μαζί σου. Δε θα κρατάς inventory. Ο παίχτης ανακαλύπτει την ιστορία μέσα από τη λύση διάφορων puzzle games και πληροφοριών που μαζεύει από τις αναμνήσεις του Johnny. Ο Johnny είναι ο ασθενής που βοηθούν δύο επιστήμονες, ρ. Eva Rosalene και δρ. Neil Watts), να εκπληρώσει, έστω και τεχνητά την τελευταία του επιθυμία. Να πάει στο φεγγάρι. Οι δύο επιστήμονες λοιπόν, προσπαθούν να εισχωρήσουν μια ψεύτικη ανάμνηση στο μυαλό του Johnny για να τον κάνουν να “φύγει” ευτυχισμένος. Κάτι όμως τους εμποδίζει. Και μπαίνοντας στις αναμνήσεις του, θα βρουν ακριβώς τι είναι αυτό.

*Fun Fact: Το “To the Moon”, έχει βγάλει μια σειρά από minisodes τα οποία εμπλουτίζουν τις ιστορίες των χαρακτήρων, και του Universe που έχτισε το “Το the Moon”. Ένα ολόκληρο δεύτερο επεισόδιο που θα λέγεται “Finding Paradise”, αναμενόταν για κάπου ανάμεσα στο 2016 – 2017, αλλά ακόμα δεν υπάρχει κάποια νέα πληροφορία.

6. LIMBO (Playdead, 2011)

Για πολλούς, το LIMBO δε χρειάζεται συστάσεις. Έκανε πάταγο όταν κυκλοφόρησε το 2011 με την αινιγματική περιγραφή του: “Uncertain of his sister’s fate, a boy enters LIMBO”, και καμία άλλη επίσημη περιγραφή μέχρι σήμερα από τους δημιουργούς. Το Limbo είναι ένα ατμοσφαιρικό, 2D plaformer τρόμου με διάφορα puzzles, άλλα πιο εύκολα και άλλα πιο δύσκολα.

Η ιστορία του, παρότι πλούσια, είναι εκεί για όποιον θέλει να την εξερευνήσει και να βρει τη δική του αλήθεια. Όποιος δεν ενδιαφέρεται πολύ για τα story – driven videogames θα παίξει ένα μικρό έξυπνο platformer. Αν όμως κάποιος θέλει έστω και να ξύσει την επιφάνεια της ιστορίας, έχει πολύ υλικό για να ασχοληθεί και πολύ μετά το τέλος του πρώτου του playthrough.

*Fun Fact: Η Playdead, είχε μόλις οχτώ υπαλλήλους κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του LIMBO

5. Layers of Fear (Bloober Team, 2016)

Το Layers of Fear ανήκει και αυτό στην κατηγορία των walking simulator games, και είναι ένα first person ψυχολογικό θρίλερ που διηγείται την ιστορία ενός βασανισμένου ζωγράφου που βρίσκεται ολομόναχος σε μια τεράστια έπαυλη και προσπαθεί να τελειώσει τον τελευταίο του πίνακα πριν τον καταπνίξει η τρέλα. Το Layers of Fear ανήκει σε μια κατηγορία παιχνιδιών που επηρεάστηκαν πολύ από τις καινοτομίες που εισήγαγε το demo για το Silent Hills από την Konami, το θρυλικό “P.T.”, στο οποίο, οι δημιουργοί χρησιμοποίησαν την επανάληψη του περιβάλλοντος που εξερευνάται από τον παίκτη ως μέσω τρόμου. Στο P.T. (ένας από τους κορυφαίους τίτλους horror που κυκλοφόρησε ποτέ), ο παίκτης καλείται να διασχίσει συνεχόμενα τον ίδιο διάδρομο, και κάθε φορά ο διάδρομος είναι διαφορετικός. Άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο.

Στο Layers of Fear, η επανάληψη των χώρων είναι μια άμεση αναφορά στο exploration mechanic στυλ λούπας του P.T. και λειτουργεί και εδώ άψογα. Σίγουρα η ιστορία ενός βασανισμένου καλλιτέχνη μπορεί να μην ακούγεται ιδιαίτερα πρωτότυπη, αλλά ο τρόπος που λέγεται η ιστορία, τα visuals η αισθητική και ο ρυθμός του παιχνιδιού θα σε μαγέψει, θα σε φοβίσει, θα σε κάνει να θες να παίξεις ολόκληρο το παιχνίδι με τη μία. Αν μπορείς.

*Fun Fact: Το Layers of Fear έχει τρία εναλλακτικά τέλη. Το ένα από τα τρία, αυτό που ονομάζεται “family”είναι το πιο δύσκολο να προκύψει γιατί δεν είναι κανείς σίγουρος πως να το πετύχει.

4. Transistor (Supergiant Games, 2014)

Όσοι έχετε παίξει το Bastion της Supergiant νομίζω δε χρειάζεστε και πολύ πειθώ για να παίξετε το “Transistor”, αν δεν το έχετε κάνει ήδη. Και για όσους δεν ξέρουν, η Supergiant Games έκανε ένα τεράστιο άλμα ως εταιρεία με δύο τίτλους της: το “Bastion” και το “Transistor”. Εδώ θα μιλήσουμε για το προσωπικό μου αγαπημένο. Το Transistor λοιπόν είναι ένα turn-based action strategy RPG με sci fi και cyberpunk αισθητικά στοιχεία. Με λίγα λόγια, τα έχει όλα.

Εξελίσσεται σε ισομετρικό περιβάλλον και ο παίκτης χειρίζεται τη Red, η οποία κρατώντας ένα τεράστιο Final Fantasy – style ξίφος που ονομάζεται Τransistor και έχει τη φωνή του αγαπημένου της , προσπαθεί να σώσει την πόλη Cloudbank από έναν ρομποτικό στρατό, τον “ The Process” που ελέγχεται από έναν οργανισμό ονόματι Camerata. Πέρα από το υπέροχο gameplay, το ίδιο το παιχνίδι έχει εξαιρετικά visuals και το soundtrack του είναι ένα από τα πιο κουλ soundtrack που έχεις ακούσει σε videogame και θα σε κάνει σε χρόνο ρεκόρ να τραγουδάς κι εσύ “I see the spine of the World.”

*Fun Fact: Όλα τα φωνητικά και το original soundtrack του Transistor ηχογραφήθηκαν στην ντουλάπα του μουσικού διευθυντή και συνθέτη του Transistor, Darren Korb.

3. The Stanley Parable (Galactic Cafe, 2013)

Δεν μπορεί να πει κανείς πολλά χωρίς να προδώσει το περιεχόμενο του The Stanley Parable οπότε ας αρκεστούμε στα παρακάτω:

Αν ψάχνεις για ένα πειραματικό videogame, για ένα videogame που παίζει με την έννοια του storytelling, με την έννοια της εικονικής πραγματικότητας, της τεχνητής νοημοσύνης, της λούπας, της ψευδαίσθησης της επιλογής στα videogames, της πραγματικής επιλογής στα videogames, της πλύσης εγκεφάλων από την πανταχού παρούσα Κυβέρνηση – Εξουσία , του Διαστήματος, του Θεού, του μεγάλου Τίποτα, του μικρού Άπειρου, τότε χρειάζεται να παίξεις αυτό το παιχνίδι! Και κάθε φορά που τελειώνει θα αρχίζει ξανά. Και θα είναι πάντα διαφορετικό.

Είσαι ο Stanley. Και ο Stanley μια μέρα αποφασίζει να μην κάνει τη δουλειά που κάνει τόσα χρόνια. Ή αποφασίζει να τη συνεχίσει για πάντα. Ή για λίγο ακόμα. Η απόφαση είναι δική σου.

*Fun Fact: Το The Stanley Parable ήταν αρχικά mod για το γνωστό videogame Half-Life 2.

2. Oxenfree (Night School Studio, 2016)

Προσωπικό αγαπημένο που το προτείνω όπου σταθώ και όπου βρεθώ, και έσκασε από το πουθενά! H αγαπητή wikipedia μας εξηγεί πως η λέξη oxenfree, χρησιμοποιείται σε παιδικά παιχνίδια όπως το κρυφτό και όταν ειπωθεί, όσοι κρύβονται, μπορούν να βγουν έξω από τις κρυψώνες τους χωρίς να χάσουν το παιχνίδι, γιατί οι κανόνες έχουν αλλάξει. Είναι αν θυμάσαι, αυτό που λέγαμε στο κρυφτό το “Φτου Ξελευθερία” και κέρδιζαν όσοι κρύβονταν.

Το Oxenfree είναι ένα 2.5D walking simulator, όπου μέσω των επιλογών σου επηρεάζεις την κατάληξη της ηρωίδας που χειρίζεσαι, της Alex, και της παρέας της, που καταλάθος ενώ βρίσκονται στο Edward’s Island για ένα ετήσιο πάρτι στην παραλία, λαμβάνουν κάποιους περίεργους ήχους από ραδιοφωνικούς σταθμούς που δεν υπάρχουν, στο ραδιοφωνάκι της Alex.

Ο τρόπος που παίζεις το Οxenfree είναι μέσω του exploration και της επιλογής διαλόγου. Στο Oxenfree έχεις την επιλογή να διακόψεις τους συνομιλητές σου, να τους απαντήσεις διπλωματικά, αφοριστικά ή καλοπροαίρετα ή να μην τους απαντήσεις καθόλου. Υπάρχουν διάφορα αντικείμενα στον χώρο με τα οποία μπορείς να αλληλεπιδράσεις, και έτσι να ξεδιπλώσεις την ιστορία καθώς και διάσπαρτα collectibles και easter eggs για τους πιο πεισματικούς εξερευνητές. Το oxenfree δε θα πρεπε να σας ξεγελάει με τον παιχνιδιάρικο τίτλο του. Είναι ένα mystery psychological horror videogame, με ένα από τα πιο ανατριχιαστικά soundtrack σε videogame που δε θα σε αφήσει στιγμή να χαλαρώσεις και θα παρακαλάς μετά το τέλος του να βγει σειρά στο Netflix.

*Fun Fact: Μην επισκεφτείς τη σελίδα: www.edwardsisland.com

1. Braid (Number None, Inc./Hothead Games, 2009)

Καμία λίστα με indie videogames δε θα ταν ολοκληρωμένη αν δεν περιελάμβανε το πασίγνωστο Braid. Πέρα από το εξαιρετικό soundtrack και τη ξεχωριστή του αισθητική, πέρα από την πολύ δυνατή ιστορία κρυμμένη πίσω από την αθώα εμφάνιση των levels, το Braid, στον πυρήνα του είναι ένα υπέροχο puzzle platformer με έναν πανέξυπνο μηχανισμό. Τη χρήση του χρόνου και την ικανότητα του να ταξιδεύεις πίσω και μπροστά σε αυτόν, μετρώντας το κάθε σου βήμα και την κάθε σου κίνηση, γιατί μία επιπόλαιη κίνηση στο παρελθόν μπορεί να σου κοστίσει το μέλλον και αντίστροφα.

Το braid δεν είναι γι αυτούς που χάνουν γρήγορα την υπομονή τους. Τα puzzles του έχουν αρκετές δυσκολίες, αλλά χωρίς να θέλω να βλογήσω τα γένια μου, νιώθεις ΠΟΛΥ έξυπνος όταν τα καταφέρνεις! Η μόνη καθοδήγηση από θέμα ιστορίας είναι μικρά κειμενάκια στην αρχή κάθε level που προσφέρουν αινιγματικά clues για την υπόθεση, που σίγουρα δεν είναι αρκετά για να βγάλεις μόνος σου το συμπέρασμα. Γιατί επιφανειακά, αυτή είναι η ιστορία ενός επιστήμονα που προσπαθεί να σώσει την πριγκίπισσά του, που βρίσκεται στο τέλος του παιχνιδιού και τον περιμένει σαν άλλη princess Peach. Αν είναι όμως αυτή η ιστορία, γιατί η πόλη που φλέγεται στην αρχική εικόνα; Γιατί τα levels σκοτεινιάζουν όσο περνάει η ώρα και τι σημαίνουν τα μικρά κειμενάκια στην αρχή κάθε level; Και πάνω απ όλα, πως έχουμε την ικανότητα να γυρίσουμε το χρόνο; Αν βρείτε τις απαντήσεις μόνοι σας, έχει μπισκοτάκι! Εγώ δεν τα κατάφερα χωρίς βοήθεια από το φίλο μου το ίντερνετ!

*Fun Fact: To soundtrack για το Braid, δε γράφτηκε για το παιχνίδι, ήταν μουσική που προϋπήρχε, και έγινε licenced για το videogame, μετά τη δημιουργία του.

Comments

Sovereign

Sovereign

Με λένε Νίκη. Είμαι ηθοποιός και έχω παίξει τόσο videogame στη ζωή μου, που μπορείς να με φωνάζεις "ειδικό" (Κάπου χρησιμεύουν τελικά αυτές οι ατελείωτες ώρες gaming - yay!). Sto steam θα με βρεις ως Sovereign, αν και δε μπαίνω σχεδόν ποτέ Online γιατί είμαι μια (anti)social butterfly. Πλέον παίζω κυρίως indie singleplayer games, και όποτε το θυμάμαι, Dota 2.